Dorien vertelt over Saul & Sebas
In 2024 adopteerde Dorien het aan elkaar verknochte duo Saul en Sebas nadat ze gered waren van een levenslange opsluiting in een badkamer.
Hoe is de adoptie verlopen en hoe gaat het nu met ze?En is het extra uitdagend om een duo te adopteren of is het vooral ook dubbel zoveel plezier?
Adoptant Dorien vertelt hier het hartverwarmende verhaal van hoe haar roedel verdubbelde van twee naar vier honden…
“Hallo, mijn naam is Dorien van Boekel en ik woon samen met mijn vier honden in een mooie omgeving dicht bij het bos.
In het verleden heb ik al eens een hond uit het asiel geadopteerd: Pluto. Door zijn doorgemaakte trauma’s had hij een flinke gebruiksaanwijzing. Ik heb hiervoor drie verschillende gedragsdeskundigen ingeschakeld en uiteindelijk kon ik lezen en schrijven met hem.
Drie jaar geleden heb ik via een andere stichting een koppeltje seniorenhonden geadopteerd: Paddy (15 jaar) en Portus (13 jaar).
Sebas en Saul kwam ik tegen op Facebook. Mijn hart smolt meteen bij het zien van hun filmpje: zo lief en aandoenlijk! Bij de reacties van anderen – “Ik hoop dat ze beiden geplaatst kunnen worden” – dacht ik direct: waarom niet bij mij? Het idee dat ze gescheiden zouden worden, vond ik erg verdrietig. Waar er twee honden kunnen wonen in hun laatste jaren, kunnen er ook vier.
Weinig mensen kiezen bewust voor seniorenhondjes, maar ik heb er juist een zwak voor. Ik gun ze nog zo graag mooie jaren, want ze hebben zoveel liefde te geven. Ik heb dan ook niet lang hoeven nadenken en heb contact opgenomen met Perro&Co. Nadat ik Saul en Sebas had ontmoet, was de keuze snel gemaakt en waren ze meer dan welkom.
Voordat ze bij mij kwamen wonen, zijn ze twee keer op bezoek geweest om te kijken hoe de interactie met mijn andere twee honden zou verlopen. Dit ging boven verwachting goed.
Ik had zelf meer spanning en twijfels (gaat dit wel goed?) dan dat er bij de honden iets te merken was. Het leek alsof ze elkaar al jaren kenden!
De beginperiode is eigenlijk nooit moeilijk geweest. Sterker nog: het voelde alsof ze altijd al bij elkaar hoorden. Vanaf het moment dat ze bij mij kwamen wonen, vormden ze direct een mooie roedel waarin iedereen zijn plek vond.
Portus was altijd al rustig van aard, maar mijn oudste hond Paddy werd na de komst van Saul en Sebas zelfs weer speelser.
Saul en Sebas zijn allebei superlieve, sociale honden, ieder met hun eigen karakter. Sebas kreeg vanwege zijn angsten in het begin rustgevende medicatie, maar die hebben we al snel kunnen afbouwen.
Inmiddels geeft hij duidelijk aan wat hij wil en nodig heeft. Ik bewaak zijn grenzen, want zijn emmertje kan soms snel vol raken. En ondanks dat hij af en toe nadrukkelijk aanwezig is, kan hij nu ook zelf zijn rust nemen.
Saul is juist erg aanhankelijk en ligt het liefst de hele dag bij mij. Hij volgt Sebas een beetje in alles en geeft met liefde de hele dag pootjes.
Samen liggen ze trouwens graag op de salontafel – wat bij mij thuis ook gewoon mag!
Overdag lopen ze door het hele benedenhuis en kunnen ze vrij rondlopen in de tuin, ‘s nachts hebben ze hun eigen slaapkamer.
Voor mij was het wel even wennen om van twee naar vier hondjes te gaan; het werd ineens een stuk drukker in huis. Ook mijn dagritme vroeg om wat aanpassingen.
Nadat ze er een poosje waren, ben ik gestart met het trainen van samen wandelen. Dat doe ik zes keer per dag, wat betekent dat ik drie keer per dag met twee honden tegelijk op pad ga. Inmiddels maken we mooie, lange wandelingen in het bos.
Daar kunnen ze heerlijk snuffelen en samen dollen. Ze vinden het leuk om hun vaste honden-vrienden tegen te komen en reageren altijd erg enthousiast.
Als het regent dragen ze een regenjas en in de winter een winterjas, die ze zonder problemen laten aantrekken. Tijdens deze wandelingen gaat er letterlijk en figuurlijk een wereld voor ze open – een enorm verschil met dag in, dag uit opgesloten zitten in een badkamer!
Hun eerste sneeuwdag was een echte ontdekkingsreis. Ze gingen heel voorzichtig naar buiten en twijfelden vooral over het doen van hun behoefte in deze koude, witte sneeuwlaag. Uiteindelijk heb ik een groot deel van het grasveld sneeuwvrij gemaakt, zodat ze toch voldoende ruimte hadden.
In mijn tuin heb ik inmiddels ook het nodige moeten afzetten, want tijdens zijn ontdekkingstochten stuit Saul steeds weer op iets nieuws om te onderzoeken – en dat gaat niet altijd even voorzichtig! Na al die kleine avonturen is het heerlijk om samen met alle honden binnen wat te spelen en op de bank te liggen.
Het geeft me een gelukkig gevoel te weten dat ik ze na alles wat ze hebben doorstaan nu een warm mandje in een liefdevol huis kan geven. Kortom: ik zou ze voor geen goud willen missen en ik hoop nog veel mooie jaren met z’n vieren te mogen beleven!”
Het verhaal van Dorien laat zien dat er ook voor honden die op het eerste oog moeilijk te plaatsen zijn uiteindelijk tóch die ene perfecte match is.
Het kost vaak wat meer geduld om te zoeken naar een geschikte adoptant die zijn hart én huis openstelt voor een oudere hond en / of een hond met een moeilijk verleden, maar het is niet onmogelijk!
Echter, als er ook nog eens sprake is van een duo dat na jarenlang samen (over)leven ook nog eens een gezamenlijk plekje zoekt kan het voelen alsof je eigenlijk hoopt op een klein wonder, die ene speld in een hele grote hooiberg…
Gelukkig gaat Perro&Co dergelijke uitdagingen niet uit de weg; zij zetten zich juist voor deze dieren zodat ze eindelijk kunnen gaan genieten van een welverdiende (g)oude dag.
Als je dan hoort dat deze voormalige zorgenkindjes nu echte bofhondjes zijn geworden is toch wel een beetje de kers op de taart van de inzet en betrokkenheid van alle mensen die hieraan hebben bijgedragen!
Een dubbel zo goed einde voor deze bijzondere, dubbele adoptie!
Lonneke
Nederlands 
English (UK)