De eerste stapjes

De vorige keer schreef ik over de eerste dagen van onze adoptiehond Isi en zijn gewenning aan de televisie, een proces dat met (onbedoelde) medewerking van poes Maus plots heel vlot verliep.

Maus is een echte binnenkat, dus met het wennen aan het buiten lopen van Isi kon ze helaas geen ondersteuning bieden en was dit een proces van trial and error.

Onze vorige honden Paco en Sol waren vrij verschillend in hun karakter en dat uitte zich ook in hun zelfverzekerdheid: Paco durfde alles en hem kon je echt blij maken met een plekje op een druk terras waar hij iedereen zat te bekijken. Sol daarintegen had liever wat minder drukte om zich heen, al volgde hij Paco op de voet (danwel poot) zodra hij merkte dat de aandacht ook vaak gepaard ging met koekjes!

Nu met Isi was het natuurlijk weer een nieuwe ontdekkingsreis. Zowel voor hem als voor ons was het een kwestie van uitzoeken wat voor ervaringen hij al had opgedaan in het buitenleven.

Vanuit zijn tijd in het pleeggezin wisten we dat Isi al bekend met het dragen van een halsband en een tuigje en kon hij al redelijk netjes aan de riem lopen zonder hiervan in paniek te raken en hij was ook al direct na aankomst al zindelijk.

Ook bij ons gebeurden de eerste hoogstnoodzakelijke plasjes direct na aankomst in de tuin, natuurlijk ook aangelijnd én met een tracker om; veiligheid boven alles! Want ook al is onze tuin goed omheind, een angstige hond die je nog niet goed kan inschatten kan letterlijk en figuurlijk rare sprongen maken als hij ergens van schrikt!

Echter na twee onsuccesvolle tuintripjes later in de middag waarbij Isi wel volop snuffelde en alles ging ontdekken maar tegelijkertijd zijn plas gewoon ophield (de nieuwgierige blikken van de Dames Tok vanuit hun kippenren hielpen ook vast niet mee!), wilde ik hem toch de kans geven om hem op een openbaar veldje zijn behoefte te laten doen zoals hij ook gewend was vanuit zijn pleeggezin.

Gelukkig wonen we in een rustig dorpje en hebben we aan de overkant van ons huis ook een klein grasveldje dat prima als uitlaatplekje gebruikt kan worden, dus toen het wat schemerig werd en er niemand op straat was wilden we toch een poging gaan wagen.

Isi had zijn veiligheidstuigje en halsband nog om en liet zich zonder problemen dubbel aanlijnen: 1 riem zat veilig aan mijn middel vast en de andere riem had ik vast. Ik voelde me een beetje een kruising tussen een paardenmenner en een strenge meesteres, maar hé, het is voor een goed (lees: veilig) doel.

Het naar buiten lopen bleek voor Isi ook echt even een drempel te zijn, maar met een klein spurtje durfde hij toch wel die “enge” deur door en eenmaal buiten ging het eigenlijk wel goed.

Isi snuffelde wat, tilde zijn poot op om middels een lange “peemail” iedere hond in de nabije omgeving te laten weten dat er een nieuwe (niet-zo…) stoere hond in de buurt was komen wonen.

Hierna ging hij ook nog even zitten om groot werk te leveren, plaste nóg een keer en daarna direct weer terug naar huis; dit waren wel even genoeg indrukken voor nu!

Die avond en ochtend hadden we hetzelfde ritueel en eigenlijk ging dat boven verwachting goed. De deur door werd al wat minder eng en buiten leek hij redelijk relaxed.

“Easy-peasy dus..of nou ja… Isi-peasy”, dacht ik, maar nog geen minuut later schrok hij zich compleet het leplazarus van een rammelende aanhangwagen die heel in de vertre voorbijsjeesde en werd ik er weer even aan herinnerd waarom dubbel aanlijnen (en minstens 1 riem vastgemaakt aan mijn lijf) ook al weer zo zinvol was!

Isi bevroor een halve seconde en wilde op dat moment maar één ding: WEG! Vér weg!

Gelukkig kon ik er op anticiperen, dus zette ik mij strak, liet de langere lijn die aan zijn halsband wat vieren zodat ik de grootste schok kon opvangen met de lijn die aan zijn tuig zat. Daar zat ook nog eens een schokdemper tussen zat zodat de kracht van 35 kilo wegrennende hond nog een beetje werd opgevangen, want voor hetzelfde geld kukel ik recht voorover met mijn toch al instabiele lijf.

Isi piepte toen hij plots de riem strak voelde staan en hij niet verder kon, keek vervolgens met een blik vol verbazing én lichte frustratie naar de plek waar de lijn aan zijn tuig vastzat en…toen tuurde hij in het rond, keek naar mij en schudde letterlijk en figuurlijk de spanning van zich af!

Daarna draaide hij zich om en kwam zachtjes tegen mij aanleunen. Samen hebben we nog even een paar minuutjes stilgestaan en rondgekeken totdat hij zelf weer begon te snuffelen. Hij bleef wel wat alerter, maar al met al was hij ook redelijk snel weer relaxed.

Omdat hij al met zoveel interesse rondsnuffelde en we wisten dat hij vanuit zijn opvanggezin ook al graag mee ging wandelen in een rustige omgeving én hij zonder grote problemen mee in de auto ging, zijn we die middag naar het nabijgelegen bos gegaan.

Dat ging eigenlijk wonderaarlijk goed: hij sprong zelf in de auto en we konden hem ook gemakkelijk veilig vastzetten in de auto zodat hij niet direct de auto kon uitspringen zodra we de deur open zouden doen.

Het drie minuten durende ritje verliep eigenlijk super: geen gepiep, niet misselijk en geen onrust. Hij zat erbij en keek rustig naar buiten alsof hij een toerist was die een excursie met een touringcar geboekt had…alleen de hapjes voor onderweg ontbraken nog!

Eenmaal aangekomen bij het bos wachtte hij netjes totdat de riemen weer veilig vastzaten en toen kon de eerste échte boswandeling samen beginnen!

Of nou ja…wandeling…het was meer een uitgebreide snuffelsafari, want Isi genoot van alle nieuwe indrukken: Zijn staart ging omhoog, zijn neus ging naar de grond en ieder grassprietje werd besnuffeld en gekeurd.

Na een paar minuten wilde Isi wel weer doorlopen en hebben we redelijk ontspannen een ommetje van een minuut of tien gemaakt waarin Isi automatisch de paden keurig volgde en zelfs al stukjes fier voorop liep.

Dat was zo’n positieve ontwikkeling dat ik bij de laatste ronde ’s avonds wat overmoedig werd. Isi lag nog heerlijk te slapen na alle indrukken maar werd direct wakker toen ik hem riep om mee naar buiten te gaan.