Onze kennismaking met Isi
Ik heb de eer om geregeld een stukje te mogen delen over de avonturen rondom het leven met onze bescheiden beestenboel en dan met name over het “inburgeringsproces” van onze laatste adoptiehond.
Dat is spannend, maar lang niet zo spannend als de eerste dagen met deze nieuwe huisgenoot!
Ondanks dat het niet onze eerste adoptiehond is, is het altijd een periode vol verrassingen.
Na het overlijden van onze honden Paco en Sol waren we meer dan toe aan weer een nieuwe harige huisgenoot die ook nog eens goed overweg zou kunnen met onze poes Maus en de in de achtertuin levende Dames Tok niet naar het leven zou staan.
Alleen al het urenlang doorlezen van allerlei profielen van de honden die ter adoptie werden aangeboden zorgde al voor wat keuzestress, want tja..eigenlijk vind je ze allemáál wel leuk!
Om niet te verdwalen in het grote aanbod van stichtingen en asiels heb ik een shortlist gemaakt van stichtingen die ik al kende van mijn eerdere vrijwilligerswerk en waarvan ik wist dat ze het maken van de juiste match boven het plaatsen van zoveel mogelijk dieren stelde én de mogelijkheid hadden om de hond te plaatsen vanuit een pleeggezin, zodat er al wat meer zicht was op de behoeften van de hond.
Vervolgens was het een kwestie van héél veel scrollen, aanklikken en doorlezen.
Het was voor ons niet alleen belangrijk of de omschrijving ons aansprak, maar ook of wij de hond wel zouden kunnen bieden wat hij of zij nodig had en dan is het fijn als er zoveel mogelijk informatie beschikbaar is.
Na avond aan avond achter de computer te hebben gezeten en veel overlegd te hebben met elkaar waren er een aantal honden die op papier (of nou…op het scherm!) een goede match zouden kunnen zijn.
En zoals dat gaat was er tussen al die prachtige dieren één hond die ons hart al stiekem een beetje veroverd had door zijn beschrijving en zijn filmpjes.
Een driejarige galgo – mastin mix die na jaren in het asiel eindelijk de kans kreeg om in Nederland naar een pleeggezin te komen en daar liet zien waarom hij één van de lievelingetjes was van het asiel: intens lief naar mens en dier, geen haantje de voorste, tikje onzeker en een kalme genieter.
Na een uitgebreide intake, een kennismaking en heel veel heen en weer mailen en bellen om te overleggen konden we eindelijk de knoop doorhakken: deze grote witte reus met zijn peperkoeken hartje mocht bij ons komen wonen!
“Tja…televisie-angst was dus iets waar ik géén rekening mee had gehouden…”
Onze eerste dagen
De dag dat hij thuiskwam was heel spannend en we waren ontzettend benieuwd hoe hij zou reageren op zijn nieuwe omgeving, zonder hond die zijn voorbeeld kan zijn tijdens zijn inburgeringsproces zoals dat was gebeurd bij de adoptie van Paco en Sol.
We hadden ons voorbereid op een nerveuze eerste dagen voor onze held op sokken, maar zoals bijna altijd lopen de dingen niet zoals je vooraf had kunnen bedenken!
Isi (of Isidorus, zoals zijn volledige, sjieke naam is) bleek zich op veel punten ontzettend makkelijk aan te passen: hij zocht al snel zijn eigen plekje uit: niet in de luxe mand, niet in de veilige slaapkamer, maar recht voor mijn voeten op het vloerkleed voor mijn stoel waardoor ik al hupsend in en uit mijn stoel moest zien te komen.
De kennismaking met poes Maus was met één snuffel gedaan, even plassen in de tuin was ook geen probleem en daarna at hij met smaak zijn etensbak leeg.
We keken elkaar verbaasd maar opgelucht aan.
Geen panikerende hond, geen ontsnappingspogingen, geen ongelukjes in huis…wat hadden we het weer getroffen zeg!
Die avond zaten we alsof het nooit anders was geweest heerlijk in de woonkamer: poes Maus op schoot, Isi lag op het kleed wat te soezen en wij zaten aan een lekker kopje koffie.
Precies op tijd voor het journaal, dus ik reik naar de afstandsbediening, zet de televisie aan en…
ZOEFFF!
Daar ging Isi!
Ik zag nog nét een wit wolkje hondenhaar neerdwarrelen op de plek waar hij zojuist nog lekker lag te relaxen, maar van Isi zelf was geen spoor meer te bekennen!
Hij bleek zijn heil gezocht te hebben op het matje in de serre, half verscholen achter een gordijn en zo ver als maar weg kon van van die enge beeldbuis die opeens tot leven kwam!
Snel zette ik de televisie weer uit, maar het duurde nog wel even voordat hij schoorvoetend de kamer weer in durfde te komen.
Tja…televisie-angst was dus iets waar ik géén rekening mee had gehouden…
Nou ja, geen probleem, we komen de avond ook wel door zónder TV en bovendien was het ook wel verstandig om een beetje op tijd naar bed te gaan, want het zou wel eens een nacht met weinig uurtjes slaap kunnen worden!
En dat klopte ook…maar dat lag dus geheel aan mijzelf en zéker niet aan Isi!
Die sliep namelijk de hele nacht heerlijk door terwijl ik met mijn oren gespitst klaarwakker in bed lag, af en toe kijkend naar de wifi-camera die alleen maar een snurkende Isi in beeld had en recht boven hem op mijn stoel zag ik nog net een even zo diep slapende Maus.
Ondanks deze geruststellende beelden duurde het toch een hele tijd voordat ik wegdommelde.
De volgende ochtend stond ik (geheel tegen mijn gewoonte in!) vroeg op om Isi even naar buiten te laten,ondanks dat ik van zijn opvangfamilie had gehoord dat hij ’s ochtends er nooit dringend uit hoefde.
Het bleek inderdaad geen hoge nood en hij wilde na een korte plas, een rustige begroeting én een goed ontbijt eigenlijk nog wel even doorslapen….zijn galgo-genen hadden hierin duidelijk de overhand!
Prima hoor jongen, slaap jij maar lekker door!
Een luidruchtige nacht
Ik maak vast een begin met “Operatie wennen aan de televisie”, want als fervent serie-liefhebster zou ik het toch fijn vinden om op den duur weer lekker ontspannen in de huiskamer op het het grote scherm van een aflevering te kunnen genieten, mét Isi lekker ontspannen bij ons.
Helaas voor Maus had ik hiervoor haar geliefde fleecedekentje nodig die altijd op mijn stoel ligt en waar ze dag in dag uit op of onder wil liggen.
Onder toeziend oog van Maus en Isi drapeerde ik het dekentje over het beeldscherm van de tv en zette deze vervolgens zonder geluid aan.
Er kwam nog nét een beetje licht door de deken heen, maar dat was blijkbaar prima voor Isi, hij bleef in ieder geval gewoon in de woonkamer staan kijken.
Toen een klein beetje geluid aan; ik had een heerlijk saai kamerdebat opgezet en jawel hoor, na een paar minuten rechtop zitten viel Isi hierbij weer heerlijk in slaap!
Waar onze politici óók nog goed voor zijn..
Aan het einde van de middag was het geluid al wat levendiger: de Tour de France was bezig, maar hier keek Isi niet van op of om.
Ik wilde het daar bij laten, zo’n voortgang was immers al heel wat, maar Maus had andere plannen!
“Haar” deken was nu wel lang genoeg van haar weggeweest en als de fleeceberg niet Mausus kwam, dan kwam Mausus wel naar de fleeceberg!
Ze sprong op het tv-kastje, wurmde zich onder de deken door en ging daar liggen spinnen.
Alleen…door haar gewurm was de deken wat verschoven en 1 hoekje van het tv-scherm was onbedekt.
O jee…
Ik bereidde me al voor op een vluchtpoging, maar Isi stond erbij en keek ernaar.
Welliswaar was hij wat gespannen, maar tegelijkertijd ook geïntrigeerd dat die dappere Maus zomaar zo dicht bij dat “gevaar” durfde te gaan liggen!
De rest van de dag heb ik de deken steeds een beetje omhoog getrokken zodat er wat meer scherm zichtbaar werd en Isi bleef daar redelijk kalm onder: geen vluchtgedrag meer en hij ging zelfs staan eten recht onder het scherm.
Wéér een verrassing dus!
Om de goden niet verder te verzoeken hebben we die avond de tv uitgelaten en eenmaal in bed lag ik nu ook een stuk geruster dan de nacht ervoor omdat ik wist dat die eerste nacht zonder problemen was verlopen.
Ook nu lag Maus tevreden te ronken op haar fleecedekentje; die had immers geen functie als de televisie uit stond en zo kon zij de nacht weer doorbrengen bovenop haar grote liefde.
Alles was pais en vree en dus viel ik na een laatste blik op de beelden van de camera heerlijk in slaap…tot een uurtje of drie!
Ik werd wakker van een geluid dat ik niet kon thuisbrengen en lag even aandachtig te luisteren.
Het klonk toch niet alsof Isi rondliep…en het was ook geen gejank…maar wat was het dan wel?
Toen ik op mijn telefoontje keek om de camera te checken zag ik nog steeds een slapende Isi, maar ook….lichtflitsen?
Verward stond ik op, nog even twijfelend of ik manlief niet moest wekken om eventueel gevaar samen tegemoet te treden, maar mijn nieuwsgierigheid won het van de angs.
Ik opende de deur en gluurde ik snel om de hoek van de woonkamer terwijl een luid lawaai mijn oren vulde.
Ik moest even verwerken wat ik zag, want dit was wel het laatste wat ik verwacht had!
Op het kleed lag Isi, nog steeds in diepe slaap maar..
met de televisie vol aan, zónder deken erover en met het volume op standje lawaai!
Even dacht ik dat dit wel een hele vreemde droom moest zijn, maar toen ik de kamer binnenstapte en mijn teen stootte aan een kastje besefte ik dat ik toch echt wakker was.
Ik keek eens goed rond toen mijn oog viel op de afstandsbediening op het tafeltje naast Maus, die lag niet op zijn vaste plekje maar hing half over de rand van het tafelblad.
Zou ze echt…?
Er was geen andere verklaring voor te bedenken dan dat Maus in haar haast om na een nachtelijk bezoekje aan de kattenbak weer terug te gaan liggen op haar dekentje op de afstandsbediening van de tv is gaan staan waardoor deze aan is gegaan.
Het meest wonderlijke is dat Isi dus niet in paniek is geraakt daarvan (zijn rennende poten had ik vast gehoord) en zelfs gewoon is gaan slapen recht voor het fel verlichte televisiescherm.
Ik kan het niet hard maken, maar ik vermoedde dat dit een gerichte actie van Maus was die vast dacht: “Nóg zo’n dagje waarbij mijn dekentje voor zoiets belachelijks wordt gebruikt trek ik niet hoor!” en daarna gekozen heeft voor de een directe blootstelling van Isi aan zijn grootste angst.
Hoe dan ook: het was een onverwacht succes!
Zelf had ik gerekend op enkele dagen héél geleidelijk aan Isi meer blootstellen aan de Bijzonder Enge Beeldbuis en ieder stapje goed beoordelen of het niet te snel en te veel voor hem was, maar Maus haar “shocktherapie” had wonderbaarlijk genoeg gelijk effect!
(maar let op…dit raad ik nooit aan om bewust te doen natuurlijk!)
Die avond hebben we heerlijk naar een spannende film zitten kijken.
Maus lag op schoot, Isi aan onze voeten en wij nog steeds een beetje verbaasd, maar intens tevreden.
Tja…zo zie je maar weer dat het laten wennen van je nieuwe huisgenoot nooit loopt zoals gepland en het vooral een succes wordt als iedereen in huis zijn steentje bijdraagd (ook al is dat deels uit eigenbelang…)
Natuurlijk zijn er ook veel dingen die minder soepel of snel verliepen, maar dat…dat is een verhaal voor een volgende keer!
Lonneke
Nederlands 
English (UK)